Τζούλιαν Μουρ: “Ψάχνω Την Αλήθεια. Οι Θεατές Έρχονται Για Να Δουν Τον Εαυτό Τους”

Αν θα έπρεπε κανείς να την περιγράψει με δυο κουβέντες, αυτές θα ήταν επίμονη και πιστή στις αξίες και τα ιδανικά της. Η αγαπημένη κοκκινομάλλα του Χόλιγουντ Τζούλι Αν Σμιθ –κατά κόσμον γνωστή ως Τζούλιαν Μουρ-  πάλεψε πολύ, ώστε σήμερα να θεωρείται μια από τις καλύτερες ηθοποιούς της γενιάς της παγκοσμίως. Φέτος ήταν η χρονιά της. Μετά από πέντε υποψηφιότητες για Όσκαρ, εννιά Χρυσές Σφαίρες, τρία BAFTA και δέκα Screen Actors Guild Awards, η Ακαδημία της «χρωστούσε» ένα αγαλματίδιο κι έτσι η Μουρ κατέκτησε το πρώτο Όσκαρ της καριέρας της για την πραγματικά αριστοτεχνική της ερμηνεία στην ταινία «Still Alice». Αξίζει μάλιστα να αναφερθεί ότι είναι μία από τους μόλις εννέα ηθοποιούς, στην ιστορία του θεσμού, που ήταν υποψήφιοι για δύο Όσκαρ Α’ και Β’ ρόλου σε δύο διαφορετικές ταινίες μέσα στην ίδια χρονιά (2002: «Ο Παράδεισος Είναι Μακριά» και «Οι Ώρες»).

Γεννημένη στη Βόρεια Καρολίνα, η μικρή Τζούλι έδειξε από νωρίς τις καλλιτεχνικές της τάσεις. Αφού αποφοίτησε από το Κολέγιο Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου της Βοστώνης, ξεκίνησε τον αγώνα της αναγνώρισης και της καταξίωσης στον χώρο της υποκριτικής. Τα πράγματα, όμως, δεν της ήρθαν εύκολα. Όταν το 1983 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, ξεκίνησε να δουλεύει ως σερβιτόρα για τα προς το ζην, ενώ ταυτόχρονα έτρεχε από κάστινγκ σε κάστινγκ. Δύο χρόνια μετά, θα καταφέρει να κερδίσει έναν ρόλο στη σαπουνόπερα «As The World Turns», η οποία της χάρισε ένα βραβείο Έμμυ.

Για σχεδόν 15 χρόνια η Μουρ προσπαθούσε μέσα από δευτεραγωνιστικούς κινηματογραφικούς ρόλους να κινήσει το ενδιαφέρον σημαντικών σκηνοθετών και να αποδείξει ότι είναι ηθοποιός πρώτης γραμμής. Η επιμονή, η αποφασιστικότητα και η πίστη στο ταλέντο της δεν την διέψευσαν τελικά και κάπου γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 1990, τα πράγματα αρχίζουν να αλλάζουν. Μέσα από έναν μεγάλο αριθμό εξαιρετικών ερμηνειών, η γοητευτική Τζούλιαν Μουρ θα καταφέρει να ανακηρυχθεί σε μια από τις σημαντικότερες κινηματογραφικές φιγούρες. Στην πορεία της 54χρονης ηθοποιού περίοπτη θέση έχουν οι συμμετοχές της στις ταινίες «Εννέα Μήνες» -στο πλευρό του Χιου Γκραντ-, «Boogie Nights» -μέσα από την οποία ξεχώρισε ως στοργική… πορνοστάρ, έλαβε την πρώτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ και άρχισε να γίνεται ευρύτερα γνωστή-, «Ο Μεγάλος Λεμπόφσκι», «Το Τέλος Μιας Σχέσης», «Μανόλια», «Ο Παράδεισος Είναι Μακριά», αλλά και φυσικά οι μεγάλες επιτυχίες «Οι Ώρες» και «Χάνιμπαλ», όπου πήρε τη θέση της Τζόντι Φόστερ. 

popsugar.com

Η Τζούλιαν Μουρ δηλώνει ερωτευμένη με τη δουλειά της και ταυτόχρονα ευγνώμων για όσα έχει. «Οι ρυθμοί της καθημερινότητάς μου μπορεί να είναι πολύ τρελοί ενίοτε, ωστόσο έχω το πλεονέκτημα να ζω μια καλή ζωή, κάνοντας αυτό που αγαπώ. Δεν δίνεται σε πολλούς ανθρώπους αυτή η ευκαιρία. Μέσα από την Τέχνη μπορώ και εκφράζω ποια είμαι, τι πιστεύω και τι ονειρεύομαι». Τι είναι αυτό, όμως, που κάνει την ερμηνεία της ιδιαίτερη; Η Μουρ απαντά: «Ψάχνω την αλήθεια. Οι θεατές δεν έρχονται για να δουν εσένα. Έρχονται για να δουν τους εαυτούς τους. Η υποκριτική δεν με τρομάζει, γιατί είναι κάτι που απολαμβάνω, παρά το γεγονός ότι ως ηθοποιός έχεις πάντα μέσα σου την ανασφάλεια. Είναι κάτι για το οποίο θα πρέπει να είσαι προετοιμασμένος».

Στην προσωπική της ζωή, η Μουρ είναι παντρεμένη με τον σκηνοθέτη Μπαρτ Φρέντλιχ και μαζί έχουν δύο παιδιά. Και το αξιοθαύμαστο στην περίπτωσή της είναι ότι παρά το γεγονός ότι το πρώτο της παιδί ήρθε στο pick της καριέρας της, εκείνη αποφάσισε τα τελευταία 15 χρόνια να κάνει λίγες και εκλεκτές δουλειές, προκειμένου να επικεντρωθεί στην ανατροφή τους. Δηλώνει «κανονική» μητέρα και σύζυγος, που ασχολείται με την καθαριότητα του σπιτιού, μαγειρεύει για την οικογένειά της, αλλά και πολιτικοποιημένος άνθρωπος, με ανησυχίες και ενεργό ακτιβιστική δράση. Γαλήνια, συνειδητοποιημένη και απόλυτα συμφιλιωμένη με τον χρόνο που περνά, η αριστοκρατική και πάντα κομψή Τζούλιαν Μουρ, απευθύνεται με ειλικρίνεια και σοφία ζωής σε όλους εκείνους τους συναδέλφους της, που μάταια προσπαθούν να μείνουν για πάντα νέοι… «Όταν είσαι ηθοποιός, δεν μπορείς να κρύψεις τίποτα. Ούτε καν τα χρόνια σου. Και στην πραγματικότητα, αυτό είναι μάλλον ανακουφιστικό. Όλη αυτή η «φασαρία» περί ηλικίας, είναι στην ουσία μια άρνηση για τον θάνατο».

 

 

 

Φωτογραφίες: ohmymag.com, popsugar.com