Η ελληνική οικογένεια είναι αδιαμφισβήτητα ένα σύμβολο ταυτότητας, που περνάει κρίση. Δεν βρίσκονται σε αδιέξοδο τόσο οι οικογενειακοί δεσμοί όσο ο ίδιος ο θεσμός.

Οικογενειάρχης, διαζευγμένος, εργένης; Ο καθένας, ανάλογα από ποια οπτική γωνία εξετάζει το θέμα, υποστηρίζει την απόφαση του. Το κακό είναι ότι πολλές φορές προωθούμε την άποψη μας, μειώνοντας τις επιλογές των άλλων.

Η σύγχρονη ελληνική οικογένεια είναι ένας θεσμός, για τον οποίο συνήθως μιλάμε με υπερηφάνεια όταν περιγράφουμε πόσο δεμένοι είμαστε, πως τρώμε όλοι μαζί, πως έχουμε αμέτρητους συγγενείς κ.λ.π. Σίγουρα, υπάρχουν ακόμα πολλές τέτοιες όμορφες  οικογένειες. Κάποιοι άλλοι, όμως, ούτε μαζί τρώνε, ούτε έχουν δει ποτέ τα ξαδέλφια τους, δεν αφιερώνουν χρόνο στον σύντροφο και τα παιδιά τους και προσπαθούν να καλύψουν το κενό είτε με ακριβά δώρα ή χειραφετώντας τους.

Το διαζύγιο είναι μία δύσκολη και τραυματική συνθήκη για όλες τις πλευρές. Τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των διαζυγίων έχει αυξηθεί, κάνοντας πολλούς να μιλάνε για μια νέα μόδα. Αλήθεια, έχουμε γίνει λίγο πιο soft, ανεξάρτητοι, καλομαθημένοι, όπως θέλετε πείτε το, σε σχέση με τις προηγούμενες γενιές και στις πρώτες δυσκολίες τα παρατάμε και φεύγουμε; Μήπως ο σύγχρονος τρόπος ζωής μάς έχει κάνει να ζητάμε από τον σύντροφό μας περισσότερα από όσα μπορεί να προσφέρει ή να παίρνουμε βιαστικές αποφάσεις, τις οποίες αδυνατούμε να υποστηρίξουμε μετά; Είμαστε, τελικά, το προϊόν κάποιων στερεοτύπων τύπου «καιρός να φτιάξεις τη ζωή σου», «πότε θα κάνεις παιδιά», κ.ά. που μας έχουν μεταφέρει συγγενείς και φίλοι; Το θέμα είναι ότι πολλές φορές κάνουμε το παν για να μη ζήσουμε.

Όλο και περισσότεροι –κυρίως άνδρες– επιλέγουν να ζήσουν σαν εργένηδες. Αποτελεί άραγε αυτό μια επιλογή lifestyle ή υπάρχουν ψυχολογικά θέματα πίσω από αυτή την απόφαση; Σίγουρα, κάποιοι είναι «αμετανόητοι» εργένηδες. Κάποιοι άλλοι, όμως, είτε έχουν ξεχάσει το όμορφο φλερτ, αφού στις μέρες μας γίνεται, κυρίως, μέσω των social media ή φοβούνται τη δέσμευση και μια σειρά υποχρεώσεων, που αυτή συνεπάγεται, όπως η περίπτωση λανθασμένης επιλογής συντρόφου και ο εγκλωβισμός σε κάτι «άγονο» έως τη διαδικασία του γάμου, τα παιδιά, το σπίτι, το σχολείο, τα έξοδα, κ.ά.

«Εδώ τελείωσαν τις μέρες τους κάτι δειλοί άνθρωποι. Τους φόβιζε τόσο η ζωή που ήρθαν εδώ για να την αποφύγουν»1 έγραφε κάποτε ο Μενέλαος Λουντέμης (1912-1977), μιλώντας για τα μοναστήρια. Ίσως, αυτό να είναι κάπως σκληρό για αυτούς που επιλέγουν τη μοναστική ζωή. Παρόλα αυτά, la vita è bella και αποκτά συνέχεια καινούργιες ομορφιές. Δεν είναι ακατόρθωτο να ανήκει κάποιος σε εκείνη τη μερίδα των ανθρώπων, που προσπαθούν να γεύονται εκλεκτής ποιότητας στιγμές.

 

 

1Λουντεμης, Μ. (1976), Τα πλοία δεν άραξαν, 13η έκδοση, Δωρικός, Αθήνα, Ελλάδα.

Φωτογραφία: psycheandlife2.wordpress.com