Η γλώσσα κάθε λαού ενσαρκώνει τη σκέψη του. Η ελληνική είναι μία πλούσια, αλλά και δύσκολη γλώσσα. Όμως, δεν χρειάζεται να είναι κανείς κορυφαίος γλωσσολόγος για να μιλάει σωστά, αποφεύγοντας μερικά συχνά εκφραστικά λάθη. Ποια είναι μερικά από αυτά;

Τις τελευταίες ημέρες, ακουγόταν συχνά ότι η Ελλάδα δεν απολαμβάνει της εμπιστοσύνης όλων των κρατών μελών της Ε.Ε. Το “απολαμβάνω” και το “απολαύω” είναι δύο διαφορετικά ρήματα και στην προκειμένη περίπτωση το σωστό είναι το δεύτερο. Εντούτοις, αν και οι περισσότεροι Έλληνες έχουν “απαυδήσει” (και όχι “απηυδήσει”) με την αβεβαιότητα, πιστεύουν ότι η χώρα θα “αντεπεξέρθει” (και όχι “ανταπεξέρθει”) στις όποιες δυσκολίες.

Συνήθως, είμαστε ευγνώμονες σε όλους “όσους” (το σωστό είναι “όσοι”) μας βοήθησαν σε μια δύσκολη στιγμή, και τους ευχαριστούμε «ανεξαρτήτου» (και εδώ το σωστό είναι “ανεξαρτήτως”) ηλικίας και καταγωγής. Εκφραστικά λάθη γίνονται με τις ημερομηνίες, π.χ. 21 Φεβρουαρίου και 21 του Φλεβάρη και όχι 21 Φλεβάρη, ενώ χιλιετία είναι η περίοδος των χιλίων ετών σε αντίθεση με τη χιλιετηρίδα, που συμβολίζει την επέτειο των χιλίων ετών.

Πολλές φορές, μπερδεύονται οι αριθμοί και τα γένη της γραμματικής. Όταν μία κατάσταση τείνει να γίνει ανεξέλεγκτη δεν ανοίγουν “οι ασκοί” αλλά ο ασκός” του Αιόλου.  Άνθρωποι σε θέσεις ευθύνης δεν λειτουργούν μέσα στα “πλαίσια”, αλλά στο “πλαίσιο” των αρμοδιοτήτων τους. Μια γυναίκα δεν είναι “αναπληρωτής” διευθύντρια ή υπουργός αλλά αναπληρώτρια”. Επίσης, το γραμματικό γένος των μεθόδων, των παραμέτρων και των ψήφων είναι θηλυκό.

Τέλος, η χρήση αρχαιοελληνικών λέξεων και φράσεων είναι μια πονεμένη ιστορία. Η επισήμανση ότι κάτι είναι εντελώς απαραίτητο για την πραγματοποίηση ενός ζητήματος γίνεται με τη φράση “εκ των ων ουκ άνευ” (αντί του λανθασμένου “εκ των ουκ άνευ”) και αναφερόμαστε στο δια του λόγου το ασφαλές” (και όχι το αληθές”). Στην Αθήνα βρίσκονται οι στύλοι (και όχι οι στήλες) του Ολυμπίου Διός, η φράση εξ απαλών ονύχων” σημαίνει “στην παιδική ηλικία” και όχι “με το μαλακό”, τα εδώδιμα δεν είναι εγχώρια προϊόντα, αλλά φαγώσιμα, ενώ μεταφορικά η λυδία λίθος” είναι ο τρόπος με τον οποίο ελέγχεται κάτι.

Χρησιμοποιούμε τη γλώσσα ως καθημερινή ανάγκη για σωστή έκφραση. Παρ’ όλα αυτά, συχνά παρατηρείται το φαινόμενο της λεξιπενίας,  των γλωσσικών αγκυλώσεων και στρεβλώσεων. Η σωστή χρήση της ελληνικής γλώσσας, λοιπόν, μπορεί να οδηγήσει σε μια πλούσια και χειμαρρώδη προφορική και γραπτή έκφραση.

Όλα τα παραπάνω είναι απλώς μερικά παραδείγματα. Και επειδή κανείς δεν είναι τέλειος, απαγορεύεται να διαβάσουν το άρθρο φιλόλογοι, γλωσσολόγοι και επιμελητές της ελληνικής γλώσσας. 

 

 

Φωτογραφία: huffingtonpost.com