Μια υπέροχη πρωτοβουλία συνεχίζει φέτος για 13ο χρόνο το Θέατρο του Νέου Κόσμου. Aναφερόμαστε στη δράση της κινητής μονάδας θεάτρου για παιδιά που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία και ιδρύματα, η οποία λόγω της οικονομικής κρίσης απλώθηκε και σ’ άλλους χώρους, που μπορεί να βρίσκονται ευαίσθητες ομάδες παιδιών, όπως προσφυγικούς καταυλισμούς, ειδικά σχολεία και  γυναικείες φυλακές.

Μπορεί συνολικά οι παραστάσεις  να απαριθμούνται στον σημαντικό αριθμό των 1.800, αλλά τα χαμόγελα, η ελπίδα, η αισιοδοξία και το ζωντάνεμα της φαντασίας στο μυαλό των μικρών μας φίλων παραμένει ανεκτίμητο!

Συναντήσαμε τον σκηνοθέτη της φετινής παράστασης “Ξημερώνει”Παντελή Δεντάκη και συνομιλήσαμε μαζί του για όλη αυτή την προσπάθεια. Πρόκειται για έναν ηθοποιό και σκηνοθέτη, με σπουδαία πορεία και επιτυχίες στο χώρο του θεάτρου, που αγγίζει με ευαισθησία το θέμα και καταφέρνει να σκηνοθετήσει εξαιρετικά την παράσταση, προσαρμοσμένη σ’ οποιαδήποτε συνθήκη ζητηθεί, από το διάδρομο ενός νοσοκομείου μέχρι μια μεγάλη πλατεία και από το ένα παιδί-θεατή που θα το παρακολουθήσει μέχρι τις πολλές δεκάδες παιδιά-θεατές.

– Σκηνοθετικά πόσο δύσκολο είναι να στηθεί μια παράσταση όταν αλλάζει συνέχεια χώρους και όταν δεν ξέρουν οι ηθοποιοί σε τι κοινό απευθύνονται, καθώς άλλες φορές παίζουν σε πλατείες και άλλες σε διαδρόμους και δωμάτια νοσοκομείων για ένα μόνο παιδί;

 Π.Δ.: Αυτό που είναι δύσκολο για τις συγκεκριμένες παραστάσεις, είναι ταυτόχρονα και πολύ ενδιαφέρον. Οι ηθοποιοί είναι σε κάθε παράσταση “ανοικτοί” και “διαθέσιμοι” να προσαρμοστούν στον δεδομένο χώρο. Υπάρχει βέβαια ένας βασικός κορμός χωροθέτησης και σκηνοθεσίας, μέσα στον οποίο όμως οι ηθοποιοί είναι ελεύθεροι να συν-διαμορφώσουν κάθε φορά την παράσταση.

 – Έχετε σκηνοθετήσει με επιτυχία παραστάσεις για ενήλικο και ανήλικο κοινό. Ποιο θεωρείται πιο απαιτητικό και γιατί; 

Π.Δ.: Δεν ξέρω ποιο είναι πιο απαιτητικό, ξέρω όμως πως τα παιδιά είναι πιο “ειλικρινή”.  Αν τους αρέσει αυτό που βλέπουν και επικοινωνούν, θα το λατρέψουν, θα συν-ταξιδέψουν, θα συμμετάσχουν. Αν πάλι δεν τους αρέσει, θα σου γυρίσουν την πλάτη και θα ασχοληθούν με οτιδήποτε άλλο βρίσκεται στο χώρο ή απλώς θα ζητήσουν να φύγουν.

– Πέρσι παίξατε στην Πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα, στο Κέντρο υποδοχής προσφύγων στο Λαύριο, σε καταυλισμούς τσιγγάνων στο Χαλάνδρι και στον Ασπρόπυργο. Στη συνείδηση των παιδιών ο ρατσισμός έχει πάρει τις διαστάσεις που του δίνουν οι ενήλικες;

 Π.Δ.: Δυστυχώς τα παιδιά “μολύνονται” από τη σκέψη και τα πάθη των μεγάλων και κυρίως απ’ τους γονείς τους. Σίγουρα η “μόλυνση” δεν έχει προλάβει συνήθως να διεισδύσει τόσο, αλλά σίγουρα βλέπεις στα παιδιά το σπέρμα των ενήλικων στερεοτύπων.

– Στο έργο  “Ξημερώνει”  της Μαρίας Παπαλέξη ο μικρός σκίουρος μετά από όλες τις περιπέτειες που περνά βρίσκει τελικά τον δρόμο του, γιατί στο τέλος πάντα ξημερώνει. Πόσο ανακουφιστικό είναι αυτό για τα παιδιά;

 Π.Δ.: Νομίζω πως για όλους μας είναι ανακουφιστική η έννοια του “ξημερώματος”. Όσο κι αν φοβάσαι, όσο κι αν είσαι στεναχωρημένος, όση απογοήτευση κι αν νιώθεις, η σκέψη πως θα ξημερώσει σε λυτρώνει και σου απαλύνει την απελπισία.

 – Παράλληλα με τα παιδιά το όλο πρότζεκτ  αισθάνεστε ότι βοηθά και τους γονείς τους;

Π.Δ.: Νομίζω πως μια παιδική παράσταση έχει επιτύχει τον στόχο της μόνο αν έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια ταυτόχρονη διαδρομή στα παιδιά και στους γονείς τους. Αν βγαίνοντας από μία παράσταση έχουν υπάρξει τα ερεθίσματα, ώστε να ανοιχτεί ένας δημιουργικός διάλογος ανάμεσα στον ενήλικα και το παιδί, τότε σημαίνει πως δεν έχει λειτουργήσει μόνο διασκεδαστικά, αλλά έχει λειτουργήσει επι της ουσίας στην οικογενειακή ή στη σχολική μικροκοινωνία.

– Υπήρξε κάποια ιστορία παιδιού που σας συγκίνησε ιδιαίτερα και μπορείτε να τη μοιραστείτε μαζί μας;

 Π.Δ.: Ήταν ένα κορίτσι στο νοσοκομείο Παίδων, που επι δύο χρόνια έβλεπε τις παραστάσεις που παίζαμε κάθε βδομάδα. Ήξερε την παράσταση απ’ έξω κι ανακατωτά. Αυτό βέβαια σημαίνει πως το συγκεκριμένο κορίτσι νοσηλευόταν στο νοσοκομείο επι τουλάχιστον δύο χρόνια…

​- Θα μας πείτε δύο λόγια και για την άλλη παράσταση, που σκηνοθετείτε αυτή την περίοδο στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, αλλά και για τα καλοκαιρινά σας σχέδια; 

Π.Δ.: Σκηνοθετώ για 2η φορά την Ομάδα 4FRONTAL φέτος στην παράσταση “Όλα τα μανιτάρια τρώγονται (αν και ορισμένα μόνο μία φορά)”. Είναι μια ερωτική κομεντί – θα μπορούσα να πω – με πολύ χιούμορ. Αφορά τις εκατοντάδες σκέψεις που κάνει ο κάθε άνθρωπος μέσα στην καθημερινότητά του, αλλά επικεντρώνεται στο θέμα που κυριαρχεί και μας βασανίζει συνήθως στη ζωή: στο θέμα του Έρωτα.

Το καλοκαίρι θα συμμετάσχω στην παράσταση “Αίαντας” του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου.

 

 

Η παράσταση Ξημερώνει” παρουσιάζεται κάθε Σάββατο στις 17.00 στο Θέατρο του Νέου Κόσμου

 

Φωτοραφία: tospirto.net