Το Χοροθέατρο “Αέναον” γιορτάζει τη συμπλήρωση 35 χρόνων, παρουσιάζοντας στο Σύγχρονο Θέατρο μέχρι τις 5 Φεβρουαρίου, μια «συλλογή» από τις κορυφαίες δημιουργίες του ιδρυτή του. Με αυτή την αφορμή, ο Ντανιέλ Λομμέλ, ένας από τους κορυφαίους χορευτές και χορογράφους του πλανήτη, μιλά στη Unique Life για την Ελλάδα, τον Χατζιδάκι, τη Μελίνα, τον Νουρέγιεφ, ενώ αποκαλύπτει το μυστικό για να φτάσει κανείς στην κορυφή…


Πώς ξεκινήσατε να χορεύετε;

Γεννήθηκα στο Παρίσι, αλλά μεγάλωσα στη Λιέγη. Οι γονείς μου ήταν και οι δύο ζωγράφοι και έτσι από τα 13 μου ξεκίνησα να σπουδάζω στη σχολή Καλών Τεχνών. Ο χορός ήρθε στη ζωή μου από τύχη. Ως παιδί ήμουν αρκετά παχουλό. Μια μέρα η μητέρα μου μού είπε να διαλέξω με τι θέλω να ασχοληθώ. Οι επιλογές ήταν η γυμναστική, η κολύμβηση και το μπαλέτο. Τη γυμναστική τη μισώ ακόμα και τώρα. Και με το νερό δεν τα πήγαινα ποτέ καλά. Έμενε μόνο το μπαλέτο, λοιπόν. Ένα μήνα μετά ήξερα ότι αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου.

Λομμέλ 11

Κι ύστερα ήρθαν οι συνεργασίες με τους σημαντικότερους του χώρου

Είχα την τύχη να έχω εξαιρετικούς δασκάλους και τη χαρά να χορέψω με τους μεγαλύτερους χορογράφους και χορευτές της γης. Κορυφαία στιγμή το 1967, όταν εντάχθηκα στα Μπαλέτα του 20ου αιώνα του Μωρίς Μπεζάρ, όπου παρέμεινα δεκαπέντε χρόνια ως σολίστ και μετέπειτα ως καλλιτεχνικός διευθυντής.

Για χρόνια χορεύατε μαζί με τον Νουρέγιεφ

Μιλάμε για τη μεγαλύτερή μου αγάπη ως χορευτής και ως άνθρωπος. Τον γνώρισα το 1962, όταν έφυγε από τη Ρωσία. Εγώ, στα 19 μου τότε, ήμουν στο Παρίσι και έψαχνα έναν τρόπο να τον πλησιάσω. Είχα μια φίλη αεροσυνοδό που ταξίδευε κάθε βδομάδα στο Λένινγκραντ. Της ζήτησα λοιπόν να πάει στο Θέατρο Μαριίνσκι, όπου χόρευε ο Νουρέγιεφ και να του πάρει κρυφά τα παπούτσια του, τα οποία έκανε παραγγελία. Αυτό το έκανε 5-6 φορές. Λίγο καιρό αργότερα πήγα τον βρήκα και του είπα: «Ξέρω πού είναι τα παπούτσια σου». Κάπως έτσι ξεκίνησε η φιλία μας. Στην αρχή με άφηνε να τον βλέπω στις πρόβες. Στην πορεία είχα την τύχη να χορέψω μαζί του για οκτώ ολόκληρα χρόνια.

Θεωρείστε ένας από τους κορυφαίους χορευτές της γενιάς σας. Πασχίσατε πολύ γι’ αυτό;

Πιστεύω ότι ό,τι θες και αγαπάς πρέπει να το κυνηγάς πολύ. Ωστόσο, στη ζωή δεν ορίζουμε εμείς τι θα κάνουμε ή πώς θα εξελιχθούμε, αλλά το σώμα μας και το κεφάλι μας. Δεν μπορούν να γίνουν όλοι χορευτές. Όπως δεν μπορούν να γίνουν όλοι δάσκαλοι ή αστροναύτες. Όταν είπα στη δασκάλα μου ότι θέλω να χορέψω μου απάντησε: «Είσαι σίγουρος ότι και ο χορός σε θέλει;».

Λομμέλ 5

Ζήσατε έντονα τον ανταγωνισμό; Νιώσατε ποτέ ζήλεια;

Ναι, ο ανταγωνισμός ήταν μεγάλος, αλλά κυριολεκτικά δεν είχα χρόνο για να ζηλέψω.

Τι χρειάζεται κανείς για να γίνει καλός χορευτής;

Να δουλεύει σκληρά. Όπως, άλλωστε, έχει πει και ο Ζακ Μπρελ, «δεν ξέρω τι σημαίνει καλλιτέχνης, εγώ ξέρω ανθρώπους που δουλεύουν περισσότερο από τους άλλους».

Λομμέλ 12

Πιστεύετε στο ταλέντο;

Δεν υπάρχει ταλέντο. Είναι απλά μια λέξη. Όταν σπούδαζα, ένας από τους δασκάλους μου μας είχε ρωτήσει αν ξέρουμε τι πάει να πει ταλέντο. «Είναι τρία πράγματα», απάντησε. «Πρώτον, δουλειά. Δεύτερον, δουλειά. Και τρίτον, δουλειά».

Λομμέλ 9

Τι σας έφερε στην Ελλάδα;

Πάντα μου άρεσε η κουλτούρα της Ελλάδας. Εδώ υπάρχουν πραγματικά καλλιεργημένοι άνθρωποι και όχι δήθεν, όπως στη Γαλλία. Επίσης, είχα πολύ στενούς Έλληνες φίλους. Η συναναστροφή μου με το Χατζιδάκι, τη Μελίνα και το Ρίτσο ήταν η καθημερινότητά μου, ο μικρόκοσμός μου. Άνθρωποι μοναδικοί, μορφές της παγκόσμιας διανόησης, που μας ένωσε η αγάπη μας για την τέχνη και τη δημιουργία.

1

 

Συνεχίζονται οι παραστάσεις έως 5 Φεβρουαρίου 2015 στο Σύγχρονο Θέατρο:

http://www.viva.gr/tickets/dance/sygxrono-theatro/35-xronia-aenaon-xorotheatro-daniel-lommel/

 

Φωτογραφίες: από το προσωπικό αρχείο του Ντανιέλ Λομμέλ