Η επίδραση των ηχητικών συχνοτήτων στην ύλη έχει παρατηρηθεί εδώ και χιλιετίες από τον άνθρωπο, όμως ο Leonardo Da Vinci (1452-1519) ήταν αυτός, που παρατήρησε πρώτος -σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές που έχουν διασωθεί- ότι σε περίπτωση που προκληθεί δόνηση σε ένα ξύλινο τραπέζι, πάνω στο οποίο υπάρχει σκόνη, δημιουργούνται ποικίλα σχήματα.1 Μετά τον Da Vinci, ο Galileo Galilei (1564-1642) και ο Robert Hooke (1635-1703) ανέπτυξαν περαιτέρω τη σχετική φυσική θεωρία. Στις μελέτες του τελευταίου, εξάλλου, είχε πρόσβαση ο Γερμανός μουσικός και επιστήμονας, Ernst Chladni (1756-1827), ο οποίος από πολλούς αποκαλείται ως «πατέρας της ακουστικής».

Στη σημερινή εποχή, ο Νεοζηλανδός μουσικός, Nigel John Stanford, στο πιο πρόσφατο βίντεο-κλιπ του με τίτλο Cymatics, παρουσιάζει μια σειρά πειραμάτων της φυσικής, που επιδεικνύουν τον τρόπο, με τον οποίο τα ηχητικά κύματα επηρεάζουν διαφορετικούς τύπους της ύλης. Βασική επιδίωξη του Stanford είναι ο ήχος, που παράγεται στο βίντεο-κλιπ, να αντιστοιχεί εξ’ ολοκλήρου σε κάποιο οπτικό στοιχείο. Γι’ αυτό έψαξε για ενδιαφέροντα επιστημονικά πειράματα, που να δείχνουν πώς επιδρούν τα ηχητικά κύματα στα πράγματα (κυματικές συχνότητες της ύλης). Εφόσον επέλεξε τα πειράματα, κατόπιν έγραψε τη μουσική για το κάθε ένα απ’ αυτά. 

Τα πειράματα, που παρουσιάζονται στο βίντεο-κλιπ του N. Stanford είναι τα εξής:

  • Πρώτον, ένα μεταλλικό πιάτο (Chladni Plate) καλύπτεται με άμμο και στηρίζεται σε ένα ηχείο. Διαφορετικές ηχητικές συχνότητες, 657 Hz, 1565 Hz, 932Hz και 3592Hz, αντηχούν στο πιάτο και σχηματίζουν μοτίβα στην άμμο.
  • Δεύτερον, ένα ρηχό κυκλικό δοχείο γεμισμένο με βότκα ενώνεται με ένα ηχείο που παράγει ήχο 50Hz και 100Hz, με αποτέλεσμα να δημιουργεί διαρκή κύματα στο εν λόγω υγρό.
  • Τρίτον, ένα ηχείο, που έχει κολλημένο μπροστά του έναν εύκαμπτο σωλήνα, συνδέεται με ένα ντραμς. Το νερό, που ρέει απ’ αυτόν τον σωλήνα, εμφανίζεται στιγμιαία να “παγώνει” σε σχήμα σπιράλ, όταν η ηχητική συχνότητα, που ταιριάζει στο ρυθμό του καρέ της κάμερας, δηλαδή των 25 Hz, το διαπερνά.
  • Τέταρτον, μαγνητικό υγρό σιδηροκραμάτων χύνεται σε κυματιστό δίσκο και σχηματίζει αιχμές, όταν ανάβουν οι τρεις ηλεκτρομαγνήτες, που βρίσκονται από κάτω. Χτυπώντας διαφορετικά πλήκτρα στο αρμόνιο και σε συγχρονισμό με τη μουσική ανάβει ένας, δύο ή και οι τρεις μαγνήτες.

Προς το τέλος του βίντεο-κλιπ παρουσιάζεται το πιο εντυπωσιακό από τα πειράματα:

  • Ο Stanford και οι συνεργάτες του φορούν την στολή-κλωβό, Faraday, συνεχίζουν τη διεξαγωγή πειραμάτων και ταυτόχρονα μία γεννήτρια υψηλής τάσης, Tesla, εκτοξεύει εναντίον τους κεραυνούς ηλεκτρισμού. Επειδή ο κλωβός Faraday καλύπτει πλήρως αυτόν, που τον φέρει, δημιουργεί ένα μονοπάτι προς το έδαφος, με αποτέλεσμα να καθοδηγεί τον ηλεκτρισμό γύρω από το σώμα, χωρίς κάποια περαιτέρω ανεπιθύμητη επίδραση. Παράλληλα, η γεννήτρια στατικού ηλεκτρισμού, Tesla, δημιουργεί, μέσω της συχνότητας της ηλεκτρικής τάσης, διαφορετικές νότες ήχου στον αέρα.

Η προσπάθεια του Stanford μάς δείχνει ότι ο αρμονικός συνδυασμός επιστήμης και τεχνολογίας μπορεί να επιφέρει πολύμορφα και πολυποίκιλα αποτελέσματα.

Επιπροσθέτως, όμως, δημιουργείται η απορία σχετικά με το πού θα μπορούσε να φτάσει η επιστήμη, εάν μπορούσε να υπερβεί το εμπόδιο της μακροχρόνιας –περίπου 300ετούς- αρνητικής αξιοποίησής της.  Ερώτημα, που μακάρι να μη μείνει αναπάντητο!

 

 

http://www.cymascope.com/cyma_research/history.html

2https://nigelstanford.com

Φωτογραφία: livepozitive.com