Λέγοντας παγκόσμιες γλώσσες, θα σκεφτόταν κανείς εκείνες που ομιλούνται από μεγάλη μερίδα του πληθυσμού. Ωστόσο, ευρύνοντας το πεδίο μας, θα δούμε ότι καθημερινά μιλάμε τις πραγματικά παγκόσμιες γλώσσες, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι γινόμαστε κομμάτι ενός οικουμενικού παζλ. Ποιες είναι αυτές;

Μιλώντας με αριθμούς

Οι αρχές και οι κανόνες των μαθηματικών διατηρούνται παντού ίδιοι. Η ζωή μας κατακλύζεται από αριθμούς, συναρτήσεις, πιθανότητες, θεωρίες βασισμένες στην αριθμολογία και το δυαδικό σύστημα. Οι βασικές μαθηματικές πράξεις είναι απαραίτητες, για την ίδια την επιβίωσή μας και χρησιμοποιούνται συνεχώς από μας, ανεξάρτητα της ιδιότητάς μας.

Εκφραζόμενοι με τις τέχνες

Οι τέχνες δημιουργούνται για να θαυμάζονται, να απορρίπτονται, να εμπνέουν και να γίνονται αντιληπτές στο βαθμό της γνώσης ή των αισθητικών κριτηρίων που διαθέτουμε. Η μουσική αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα, αφού είναι συνδετικός κρίκος όλων. Οι τυφλοί μπορούν να την ακούσουν,  οι κωφοί να τη συνθέσουν και οι υπόλοιποι να αφεθούν στις νότες της με οποιονδήποτε τρόπο. Είναι μια τέχνη αέναη, άχρονη και άφθαρτη, όπως κι άλλα είδη τέχνης.

Γλώσσα του σώματος

Σε όλες τις κουλτούρες υπάρχουν εκφραστικές κινήσεις ή χειρονομίες για να υποδείξουν το καλό ή το κακό, το «ναι» και το «όχι» ή σταθερές όπως η περιγραφή του μεγέθους, αλλά και σωματικές συναισθήσεις, όπως ο κρύος ιδρώτας του φόβου ή του άγχους. Είναι ένα παιχνίδι κινήσεων, έκφρασης, επιδεξιότητας, προσποίησης και αντίληψης, για την αποκωδικοποίηση της στάσης του σώματος, της τυχαίας κίνησης των μαλλιών, των συνοφρυωμένων φρυδιών, του στυλ της χειραψίας και των κρυφών ή φανερών μηνυμάτων, που στέλνει ο πομπός στον δέκτη.

Συναισθηματική ομιλία

Εν αντιθέσει με τη γλώσσα του σώματος, αυτή είναι αθέατη από το γυμνό μάτι. Αγάπη, φόβος, χαρά, θρήνος, έκπληξη, ντροπή αισθήματα περασμένα γενετικά, που βιώνει και μοιράζεται κάποιος ανεξαρτήτως κουλτούρας, ιδιωματικών εκφράσεων ή λέξεων. Η μετουσίωση των συναισθημάτων σε λόγια, σωματοποιήσεις κι απτές αποδείξεις είναι συνήθως η απόδοση και η μετάφρασή τους, που βιώνεται από όλους απαράλλαχτα.

Καθένας μας μιλάει, ακούει και σκέφτεται στη «δική» του ιδιαίτερη γλώσσα, διαμορφωμένη από το κράμα της ζωής και της προσωπικότητάς του, που ωστόσο έχει αρκετά κοινά με τη γλώσσα των άλλων. Απελευθερωτική κάποιες φορές κι άλλες εμπόδιο, λόγω των στενών αντιλήψεων που ίσως εκφράζει. Γι’ αυτό χρειάζεται να ακούμε όσα λέγονται, αλλά και όσα δε λέγονται και να θυμόμαστε ότι χαμογελάμε κι αγαπάμε όλοι στην ίδια γλώσσα.