Ενόψει της κεντρικής παρουσίασης του βιβλίου της “Δεκατρείς Νύχτες Πριν Το Ξημέρωμα” στην Αθήνα, μιλήσαμε με τη Λιάνα Τσιρίδου για το βιβλίο της και όχι μόνο.

“Δεκατρείς Νύχτες Πριν Το Ξημέρωμα” είναι ο ιδιαίτερος τίτλος του μυθιστορήματος, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Εκδόσεις Ιβίσκος, με το οποίο ξανασυναντάμε τη Λιάνα Τσιρίδου στον εκδοτικό χώρο. Πρόκειται για το δεύτερο μυθιστόρημα της Λιάνας Τσιρίδου. Το πρώτο μυθιστόρημά της, με το οποίο τη γνωρίσαμε, ονομαζόταν Τέλος Παρτίδας και κυκλοφόρησε και αυτό από τις Εκδόσεις Ιβίσκος το 2013.

Ας δούμε τι μας είπε η συγγραφέας:

Στο βιβλίο σας περιγράφετε με πολύ γλαφυρό τρόπο τις σχέσεις της ηρωίδας με τη φίλη της, τον άντρα της, την “κόρη” της… Έχετε συναντήσει παρόμοιες σχέσεις στη ζωή σας, που θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι το σημείο αναφοράς σας;

 Όχι αυτούσιες. Είναι περισσότερο σύνθεση από ψήγματα παρατήρησης γύρω μου. Όλοι έχουμε παραστάσεις από σχέσεις ζευγαριών και φίλων ή φιλενάδων. Εγώ, λόγω δουλειάς, έχω και πιο πολλά παραδείγματα από σχέσεις γονέων με εφήβους. Αλλά εκτός από την παρατήρηση, χρειάζονται  και ασκήσεις φαντασίας. Για κάθε σκηνή σκέφτομαι και προσπαθώ να φανταστώ πώς θα αντιδρούσα σε μια κατάσταση αν η προσωπικότητά μου, οι αποσκευές μου, οι πληγές μου ήταν σαν του ήρωα ή της ηρωίδας. Γιατί δεν αντιδρούν βεβαίως όλοι και όλες με τον ίδιο τρόπο, αλλά ανάλογα με την ψυχοσύνθεσή τους.

Μπορείτε να μας πείτε πώς εσείς βλέπετε την Ηρώ, την ηρωίδα του βιβλίου σας;

Η Ηρώ ήταν ο πιο δύσκολος χαρακτήρας στο στήσιμό της. Γιατί είναι και η πιο πραγματική, ή αν θέλετε, αποκαλύπτονται στο βιβλίο πιο πολλές από τις αντιφάσεις της. Είναι ευαίσθητη και σκληρή ταυτόχρονα, δυνατή και πονεμένη, αδικημένη, προδομένη, θύμα απώλειας και διπλής προδοσίας, που όμως μετατρέπεται για μεγάλο διάστημα σε θύτη και υποθηκεύει την ψυχική υγεία της Άντριας. Η Ηρώ είναι το παράδειγμα καθήλωσης στο πένθος και την οργή, που αντικατοπτρίζει τη στάση πολλών ανθρώπων, γυναικών ιδίως, όταν βιώνουν παρόμοιες καταστάσεις.

Στο ξεκίνημα του βιβλίου είναι μάλλον αντιπαθής. Μετά, κατανοούμε ότι περνάει μεγάλο δράμα και τη συγχωρούμε. Αργότερα, μας εκνευρίζει η εμμονή της, το κόλλημά της στο παρελθόν, η άδικη κι εχθρική στάση της προς το παιδί. Μας δίνουν μια ανάσα τα μικρά διαλείμματα τρυφερότητας που εμφανίζει και πάει έτσι, με εναλλαγές ως τον τελικό στεναγμό ανακούφισης.

Ανθρώπινη θα τη χαρακτήριζα εγώ με μια λέξη, με τα καλά και τα σκοτεινά της κομμάτια, όπως όλοι μας.

Στο μυθιστόρημά σας η “κόρη” της πρωταγωνίστριας συμμετέχει σε πορείες και διαδηλώσεις. Ποια πιστεύετε πως είναι η σχέση των νέων παιδιών με την πολιτική κατάσταση της χώρας; 

Γενικά οι νέοι δεν έχουν, νομίζω, πολύ στενή σχέση με τη συμβατική έννοια της πολιτικής. Και γιατί η συμβατική πολιτική τους απογοήτευσε και νιώθουν ότι τους έκλεψε το μέλλον τους, αλλά και γιατί ο εσωτερικός ανιχνευτής ψεύδους λειτουργεί πιο ανεμπόδιστα στα νεαρά παιδιά. Δεν είναι όμως, τουλάχιστον όχι όλοι, αδιάφοροιή αδιάφορες. Επιλέγουν πιο εναλλακτικούς τρόπους παρέμβασης στα δημόσια πράγματα, ατομικά, με δημιουργία, συλλογικά, με συμμετοχή σε ομάδες, δίκτυα, συλλογικότητες. Όταν τα πράγματα είναι κρίσιμα, οι νέοι και οι νέες εμφανίζονται στο προσκήνιο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι και η εποχή με τα γεγονότα, που περιγράφει το βιβλίο. Με τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου είδαμε χιλιάδες παιδιά να βγαίνουν κάθε μέρα στο δρόμο. Πνιγμένα από αίσθημα αδικίας. Παιδιά, που δεν είχαν ποτέ πριν πάρει μέρος σε διαδήλωση. Σαν από ένστικτο, κατάλαβαν πιο γρήγορα από όλους μας πως μπαίνουμε σε νέα εποχή. Σκληρή. Σήμερα, πάλι σε κρίσιμη περίοδο, οι νέοι ξαναεμφανίζονται δυναμικά με δράσεις αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες.

Μιλήστε μας για τον τίτλο του βιβλίου σας. Τι αντιπροσωπεύουν οι δεκατρείς νύχτες και τι το ξημέρωμα;

Οι δεκατρείς νύχτες αντιπροσωπεύουν την πολύ σκοτεινή και πολύ μακρά περίοδο, δεκατριών χρόνων, που η ηρωίδα  του βιβλίου είναι βουτηγμένη στη θλίψη, στην οργή, στα αρνητικά αισθήματα, παγιδευμένη. Το ξημέρωμα, που είναι η πιο αισιόδοξη στιγμή της μέρας, αντιπροσωπεύει το δικό της καινούριο ξεκίνημα. Είναι πια σε θέση να ανοίξει αγκαλιά και καρδιά, να ανοίξει κι η ίδια στο θεραπευτικό φως της αγάπης.

Είστε αισιόδοξος ή απαισιόδοξος άνθρωπος;

Μάλλον ακολουθώ τη ρήση του Γκράμσι, βαδίζω με την απαισιοδοξία της συνείδησης και την αισιοδοξία της βούλησης. Τις περισσότερες φορές με ανατριχιάζει, με θλίβει βαθιά η σκληράδα κι ο παραλογισμός του κόσμου μας, έχω την απαισιόδοξη συνείδηση πόσο πολυπλόκαμο και ισχυρό είναι το κακό, πόσο επιδέξια μεταμφιέζεται. Αισιοδοξώ, όμως, ότι στον αιώνιο πόλεμο θα έχουμε και κερδισμένες μάχες στην πλευρά του καλού. Και προσπαθώ σ’ αυτό να συγκεντρώνομαι και να συμβάλλω, ανάλογα με τις δυνάμεις μου. Και δεν είμαι μόνη, ευτυχώς, σε αυτήν την προσπάθεια.

Κλείνοντας θα ήθελα να στείλετε ένα μήνυμα στους αναγνώστες μας.

Μονάχα αυτό που στέλνω κάθε πρωί και στον εαυτό μου: την αλήθεια μας να βρούμε, την προσωπική μας αλήθεια, ο καθένας και η καθεμιά, και να την υπηρετήσουμε με συνέπεια. Τον εαυτό μας να αγαπήσουμε, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να μπούμε σε ισότιμες σχέσεις αγάπης και με τους άλλους.

Δεκατρείς Νύχτες-Πριν-Το-Ξημέρωμα-unique-life

Η κεντρική παρουσίαση του βιβλίου “Δεκατρείς Νύχτες Πριν Το Ξημέρωμα”στην Αθήνα έχει προγραμματιστεί για τις 19 Μαρτίου 2016 στις 18.00 στο Polis Art Cafe (oδός Πεσμαζόγλου αρ. 5).