Τα κινητά τηλέφωνα είναι μια εφεύρεση, που έγινε πολύ σύντομα ένα απαραίτητο, αλλά και ποθητό εργαλείο για την ανθρώπινη ζωή. Η φορητότητα και η ανεξαρτησία, που προσέφερε, άλλαξε τελείως τους όρους της ανθρώπινης επικοινωνίας, όχι μόνο όταν πρωτοεμφανίστηκε, αλλά και σε άλλες δύο φάσεις της εξέλιξής του.

Η ενσωμάτωση δυνατοτήτων, όπως φωτογραφική μηχανή, μουσική, και παιχνίδια, ήταν η δεύτερη φορά που τα κινητά έφεραν αλλαγές, καθώς εξελίχθηκαν στην πρώτη προσωπική συσκευή διασκέδασης. Ιδιαίτερο βάρος απέκτησαν οι φωτογραφίες και τα βίντεο. Όλοι μπορούσαν να απαθανατίζουν τις στιγμές τους άμεσα, αναλαμβάνοντας ακόμα και τον ρόλο του φωτορεπόρτερ (civic-citizen journalism), όπως συνέβη για πρώτη φορά μαζικά κατά τη διάρκεια του τρομοκρατικού χτυπήματος στο μετρό του  Λονδίνου, το 2005.

Η τρίτη και μεγαλύτερη αλλαγή ήρθε με την έλευση των smartphones, τα οποία συνέδεσαν τις προηγούμενες λειτουργίες με το ίντερνετ, με αποτέλεσμα τη συνεχή online παρουσία μας. Και αυτή είναι η κύρια αιτία κάποιων συνηθειών που αποκτήσαμε, πολλές από τις οποίες θεωρούνται αρνητικές σε παγκόσμιο επίπεδο.  Πρώτη, το «κόλλημα» ανθρώπων στην οθόνη του κινητού τους ακόμα και κατά τη διάρκεια κοινωνικών συναναστροφών, και δεύτερη το συνεχές ανέβασμα selfies, πολλές φορές χωρίς τη συγκατάθεση των απεικονιζόμενων, εγείροντας θέματα ατομικών δικαιωμάτων.

Κάποιες όμως συνήθειες διαφέρουν ως προς την αποδοχή τους από χώρα σε χώρα. Στη Μεσόγειο, την Αφρική και την Ινδία, οι άνθρωποι απαντούν στις τηλεφωνικές κλήσεις, οπουδήποτε. Σε μέσα μαζικής μεταφοράς, στη δουλειά, σε κινηματογράφους και θέατρα. Μάλιστα οι Ισπανοί και οι Αμερικάνοι είναι ιδιαίτερα θορυβώδεις ομιλητές. Επιπλέον, στην Ινδία και την Αφρική είναι διαδεδομένη η πρακτική του beeping ή flashing, δηλαδή αναπάντητης κλήσης, η οποία ερμηνεύεται ποικιλοτρόπως, αλλά σίγουρα πετάει το μπαλάκι για την χρέωση της κλήσης.

Αντίθετα, στις ασιατικές χώρες και κυρίως στην Ιαπωνία το «keitai», όπως ονομάζεται στη γλώσσα τους, χρησιμοποιείται κυρίως ως μέσο διασκέδασης. Οι Ιάπωνες δεν απαντούν κλήσεις σε δημόσιους χώρους και αν απαντήσουν είναι λακωνικοί, προτιμώντας τα μηνύματα, ενώ θεωρούν ότι σε θέατρα και σινεμά, ακόμα και το φως από την οθόνη είναι ενοχλητικό.

Σε όλον τον κόσμο δημοσιογράφοι και bloggers έχουν κάνει το πείραμα να μείνουν για κάποιες μέρες χωρίς τηλέφωνο. Όταν επέστρεψαν, συνειδητοποίησαν πόσο χρόνο έτρωγαν στο παρελθόν χωρίς ουσία και από τότε το χρησιμοποιούν χωρίς να φτάνουν σε υπερβολές. Και πιθανότατα αυτή είναι η χρυσή τομή.

 

Πηγές:

  • Kato, F., D. Okabe, M. Ito, & R. Uemoto, (2005) ‘Uses and Possibilities of the Keitai Camera’. In M.Ito, D.Okabe & M.Matsuda (Eds.), Personal, Portable, Pedestrian: Mobile Phones in Japanese Life (pp.301-311). Cambridge: The MIT Press Allan, Stuart, Sonwalkar, Prasun and Carter, Cynthia (2007) ‘Bearing witness: citizen journalism and human rights issues’, Globalization, Societies and Education, 5: 3, 373 — 389.
  • edition.cnn.com

 

Φωτογραφία: worldlinkapps.wordpress.com