Ιστορικό Δημοψήφισμα Στις 5 Ιουλίου 2015

«…βαρέθηκα τη μίζερή μου φύση…» έλεγε ο Νικόλας Άσιμος (1949-1988).

Τι να πρωτοδιαβάσεις τις τελευταίες ημέρες;

Έχουν βγει στην επιφάνεια ξανά οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, αλλοεθνείς (ή μήπως «βάρβαροι»;) αρχαίοι φιλόσοφοι και τωρινοί πάτρωνες, άγιοι όλων των τάξεων και παρατάξεων, μέχρι και ο άγνωστος αγοραφοβικός, πλην όμως «σοφός», του διαδικτύου.

Το 48 π.Χ. ο Ιούλιος Καίσαρας, απευθυνόμενος προς τους Αθηναίους που είχαν προσχωρήσει στο στρατόπεδο του ηττηθέντος Πομπηίου, τους ρώτησε «πόσες φορές χαμένοι από τις πράξεις σας, θα περισωθείτε από την δόξα των προγόνων σας;». Είναι καιρός να προσπεράσουμε, χωρίς να αποδομήσουμε την ιστορία μας, όπως λέει το προηγούμενο ερώτημα και να αξιολογήσουμε τα λόγια του Sir Thomas Overbury (1581-1613) που υποστήριζε ότι «ο άνθρωπος που δεν έχει τίποτα άλλο για να καυχηθεί παρά τους προγόνους του είναι σαν την πατάτα: το μόνο καλό που έχει βρίσκεται κάτω από τη γη»!

Ποιον να πρωτοακούσεις;

Κιτρινισμός και πατρονάρισμα. Όποιοι είναι με το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα είναι «δωσίλογοι» και «νοικοκυραίοι». Αντιστοίχως, όποιοι είναι με το ΟΧΙ είναι «ψευτο-επαναστάτες» και «δικτατορίσκοι». Απίστευτες κορώνες από τους επαναστάτες των media.

Οι εποχές των εθνικών διχασμών μοιάζουν μακρινές, αλλά μακάρι όλα όσα η ελληνική κοινωνία για δεκαετίες είχε ρίξει συνειδητά κάτω από το χαλί αντί να αναμετρηθεί μαζί τους, να μην επανέλθουν σήμερα για να μας στοιχειώσουν.

Με ποιους να συζητήσεις;

Έχει χαθεί η ψυχραιμία και ο σεβασμός. Η χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, σου λέει ο άλλος. Μήπως το παιδί πέθανε στη γέννα και μετά η μάνα για χιλιετίες περιφέρεται τρελαμένη;

Ο καθένας το μακρύ και το κοντό του. Όποιος διαφωνεί διώκεται, καθυβρίζεται, αφορίζεται, περιθωριοποιείται. Άρον άρονσταύρωσον αυτόν! Δεν θέλουμε διαφωνίες και εποικοδομητικές συζητήσεις. Εκείνο που ψάχνουμε είναι η όποια ομαδοποίηση και η επιβεβαίωση από τους ομόσταβλους μας.

Είναι εφικτό την Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015, να πράξει ο καθένας ό,τι του υπαγορεύουν η συνείδηση και τα ιδεώδη του;

Μπορεί ο κάθένας από εμάς να κάνει αυτό που σκέπτεται, που θέλει και επιθυμεί χωρίς «σκονάκι»;

Όπως λέγεται, η ποιότητα ενός ατόμου και ενός λαού φαίνεται στα δύσκολα. Στα εύκολα περνάμε καλά και χαριεντιζόμαστε. Τώρα που είναι τα δύσκολα τι κάνουμε; Τρομοκρατούμε και τρομοκρατούμαστε, διχάζουμε και διχαζόμαστε, παραληρούμε… Δεν μας νιάζει πια η κατσίκα του γείτονα. Τώρα, θέλουμε να φάμε και τον γείτονα.

Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά αν χρεοκοπήσαμε ή αν θα χρεοκοπήσουμε. Είμαστε, όμως, πολύ κοντά στο να χρεοκοπήσουμε ως λαός, ως κοινωνία. Και αυτό είναι εξίσου ή και περισσότερο επώδυνο με τη δημοσιονομική χρεωκοπία. Άραγε, όταν οι επόμενες γενιές θα κοιτάνε πίσω σε αυτές τις τελευταίες 5-6 ημέρες, τι θα λένε και πώς θα μας χαρακτηρίζουν;

Ένας φίλος στη γειτονιά του Μάνου Λοΐζου (1937-1982) έλεγε «δεν θα περάσει ο φασισμός». Δεν πρέπει να περάσουν οι κάθε είδους φασιστικές νοοτροπίες. Αυτό πρέπει να είναι το μήνυμα της Κυριακής του Δημοψηφίσματος! Θα σταθούμε άραγε στο ύψος των περιστάσεων;