Μην τάξεις σ’ άγιο κερί και σε παιδί κουλούρι, λέει ένα γνωμικό. Όμορφες, σύντομες εκφράσεις βγαλμένες μέσα από τη ζωή.

Οι υποσχέσεις δημιουργούν σκέψεις και όνειρα. Αλλάζει η έκφραση του προσώπου όταν μας χαϊδεύουν τα αυτιά. Όταν, όμως, έρθει εκείνη η στιγμή που οι υποσχέσεις αυτές δεν πραγματοποιούνται, τότε του προσώπου η έκφραση αλλάζει πάλι. Αλλάζει, γιατί γκρεμίζεται ένας κόσμος προσδοκιών.

Υποσχέσεις που σπάσανε, υποσχέσεις από ανθρώπους που είχαν κρυφές ατζέντες, υποσχέσεις που δόθηκαν πάνω σε μια μεγάλη στενοχώρια ή έναν αβάσιμο ενθουσιασμό. Βαρίδια του παρελθόντος; Ίσως, αλλά σκαλίζοντας σε παλιά ερείπια δύσκολα θα νιώσουμε ελεύθεροι. Κάποιες ματαιωμένες υποσχέσεις μάς ακολουθούν από πολύ παλιά, προσπαθώντας να αποδομήσουν το παρόν και το μέλλον.

Το σημαντικό είναι να αντιληφτούμε –για άλλη μια φορά– πως άλλα εμείς σχεδιάζουμε και αλλιώς η ζωή τα φέρνει. Είναι σαφώς προτιμότερο να λέμε λίγα και να κάνουμε περισσότερα. Όχι πολλά, αυτά τα μικρά και απλά, που μπορούμε και που γίνονται.

Ένα ταξίδι με το σύντροφό σου δεν χρειάζεται να είναι στην άλλη άκρη του κόσμου. Εδώ δίπλα, κάπου κοντά. Αυτό που θέλεις δεν είναι τόσο το καινούργιο τοπίο, όσο η εικόνα των αγαπημένων σου μέσα σ’ αυτό. Για τα παιδιά μια βόλτα στις κούνιες και ένα παγωτό ίσως και να είναι αρκετά. Το συναίσθημα που λαμβάνουν και επιστρέφουν είναι ανεκτίμητο.

Έχει μεγάλη σημασία η βαρύτητα και η δυνατότητα εκπλήρωσης των υποσχέσεων. Αν δεν μπορούμε να το κάνουμε, ακόμα κι αν έχουμε τις καλύτερες των προθέσεων, ας κρατήσουμε το στόμα μας κλειστό.

Τελικά, σημασία  θα έχει το κερί που δεν άναψε, το κουλούρι που δεν δόθηκε και το γεμάτο απορία βλέμμα…