Κρυμμένες αριστοτεχνικά πίσω από αντρικές ταυτότητες, τρεις γενιές γυναικών αφηγούνται την ιστορία τους… Αυτό είναι επιγραμματικά το θέμα, που πραγματεύεται η Μανίνα Ζουμπουλάκη στο νέο της μυθιστόρημα, “ΑΟΡΑΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ“,  μου κέντρισε το ενδιαφέρον και ήταν η αφορμή για μια πολύ ενδιαφέρουσα συνομιλία μαζί της.

Ποια ήταν η πηγή έμπνευσής σας για τα Αόρατα Κορίτσια ;

Οι ιστορίες που άκουγα από παππούδες, γιαγιάδες και γονείς όσο μεγάλωνα… ή μέχρι και σήμερα. Οι ζωές των προγόνων μας σε συνδυασμό με τη ζωή, που ζούμε εμείς στην Ελλάδα στο Τώρα, που πατάει και λίγο στο Αύριο.

Υπάρχουν στοιχεία στο βιβλίο που βασίζονται σε αληθινές ιστορίες;

Όλες οι ιστορίες είναι αληθινές, όπως και η Ιστορία η ίδια, με την έννοια ότι τα ιστορικά στοιχεία είναι αληθινότατα… μπορεί να έβαλα μια ηρωίδα στην ιστορία άλλου προσώπου, να έκανα, δηλαδή, συνδυασμούς, αλλά κατά τα λοιπά δεν ξέφυγα από την πραγματικότητα. Παρά μόνο στο δεύτερο μέρος, κι εκεί, με ρεαλιστικό τρόπο.

Σε ένα σημείο του βιβλίου διατυπώνεται η άποψη ότι οι καλλιτέχνες  δεν έχουν κοινωνική τάξη και δεν χρειάζεται να έχουν πολιτική τοποθέτηση.  Η άποψη αυτή ανασκευάζεται στη συνέχεια. Εσείς τι πιστεύετε σχετικά;

Προσπαθούσα πάντα σαν καλλιτέχνης να μην μπαίνω σε πολιτικά θέματα, να αποφεύγω τις πολιτικές συζητήσεις… αλλά τα τελευταία χρόνια αυτή η αντίληψη μού φαίνεται λειψή. Και έβαλα την ηρωίδα μου να έχει μια τέτοια στιγμή συνειδητοποίησης…

Η μια ηρωίδα του βιβλίου, η Ζωή, έχει τη γνώμη ότι δεν μπορούμε να σχεδιάζουμε τίποτα, γιατί όλα μπορεί να ανατραπούν από τη μια στιγμή στην άλλη. Η δική σας η γνώμη ποια είναι;

Περίπου η ίδια, χωρίς τον κυνισμό της Ζωής. Ζεις, κινείσαι, ερωτεύεσαι, δουλεύεις, αλλά δεν προγραμματίζεις τίποτα. Πόσο μάλλον το μέλλον.

PAPADOPOYLOS-AORATA-KORITSIA-Unique-life

Η ιστορία της Ζωής, της τρίτης γυναίκας της γενιάς, εκτυλίσσεται σε ένα φανταστικό και απευκταίο μέλλον για την Αθήνα. Από πού επηρεαστήκατε γι’ αυτό το τμήμα του βιβλίου;

Από την Αθήνα. Από μια βομβιστική επίθεση, που έγινε στο μετρό του Λονδίνου πριν μερικά χρόνια, κι ο αδερφός μου τη γλύτωσε, επειδή σταμάτησε να πάρει ένα καφέ πριν κατέβει στην στάση. Από την Αθήνα, ξανά: θα ήθελα να μην γίνει ποτέ ερημιά-με-προάστια σαν το Μαϊάμι, αλλά προς τα εκεί την κόβω…

Είστε μητέρα τριών παιδιών, συγγραφέας, σεναριογράφος, είστε υπεύθυνη ενός εργαστηρίου δημιουργικής γραφής. Πόσο εύκολο είναι να συνδυάζετε όλους τους  ρόλους της ζωής σας; Θα μπορούσατε να επιλέξετε κάποιον από όλους;

’Οπως κάθε μαμά θα σου πω ότι αν έπρεπε να διαλέξω, θα διάλεγα τα παιδιά μου, τη μαμαδοσύνη. Είναι, όμως, ντροπή το 2016 να αντιμετωπίζουμε ακόμα εμείς οι γυναίκες τέτοια διλλήματα, ενώ οι άντρες, ούτε κατά διάνοια. Αλλά μέσα μου κρύβω ένα πολύ μονόχνοτο και αντικοινωνικό άτομο, που τρώει ληγμένα γιαούρτια και μπαγιάτικα μπισκότα, γράφοντας μέσα στη νύχτα, χωρίς να σηκώνεται ποτέ από το γραφείο του…

Η έλευση παιδιών στη ζωή σας άλλαξε τη στάση σας απέναντι στη ζωή και στο πώς αντιμετωπίζετε καταστάσεις; Αν ναι, με ποιο τρόπο;

Με έκανε πιο αποτελεσματική, λιγότερο αυθόρμητη. Δεν μπορείς, ας πούμε, να μπείς σε ένα πλοίο, επειδή το βρήκες μπροστά σου στον Πειραιά μια μέρα με ωραίο καιρό. Μπορείς δηλαδή, αλλά πρέπει να βγείς πριν σαλπάρει… Προσγειώθηκα σε μια πραγματικότητα ενηλίκων που, έστω κι αν δούλευα από τα 18, δεν την είχα καταλάβει,  ή έκανα σα να μην υπήρχε… σε αλλάζουν πολύ τα παιδιά, σε κάνουν να εκτιμάς την κάθε στιγμή και να εύχεσαι να μπορούσες να την κρατήσεις περισσότερο από όσο αντέχει… η στιγμή, και εσύ η ίδια.

 

*Όσοι από εσάς τους αναγνώστες μας θέλετε να κερδίσετε ένα από τα δύο αντίτυπα του βιβλίου, που προσφέρουν οι Εκδόσεις Παπαδόπουλος, μπορείτε να κάνετε like και share τη συνέντευξη στο facebook, ώστε να συμμετάσχετε στην κλήρωση.

 

Φωτογραφίααπό το προσωπικό αρχείο της ©Μανίνας Ζουμπουλάκη