[…] Δε θέλω τίποτε άλλο, παρά να μιλήσω απλά, να μου δοθεί ετούτη η χάρη,

Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές

Που σιγά – σιγά βουλιάζει

Και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ που φαγώθηκε

Από τα μαλάματα στο πρόσωπό της

Κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια

Γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά […]

«Ένας γέροντας στην ακροποταμιά» – Γ. Σεφέρης

 

Η ζωή του Γιώργου Σεφέρη, αποτελείται από μεγάλες ταξιδιωτικές περιπλανήσεις, με το ιδιαίτερο ποιητικό του αποτύπωμα και αδιάκοπη πνευματική ανησυχία.

Πόλεις-σταθμοί στη ζωή τη δική του και της οικογένειας Σεφεριάδη, όπως ήταν το πραγματικό του επώνυμο, υπήρξαν πολλές. Γεννήθηκε στην Σμύρνη το 1900 και από την τρυφερή ηλικία των δεκατεσσάρων ετών οι παραστάσεις άλλαζαν με γρήγορους ρυθμούς. Παρίσι, Λονδίνο, Κορυτσά, Αθήνα, Κρήτη, Αλεξάνδρεια, Ιερουσαλήμ, Άγκυρα, ήταν μερικές μόνο πόλεις, στις οποίες υπηρέτησε ως διπλωμάτης ή οδηγήθηκε λόγω των μεγάλων κοινωνικοπολιτικών εξελίξεων του 20ου αιώνα. 

33

Αγάπησε τη λογοτεχνία από μικρό παιδί και καταπιάστηκε σοβαρά μαζί της όταν ακόμη ήταν έφηβος, κάνοντας μεταφράσεις και γράφοντας διάφορα ποιήματα. Τελείωσε τη Νομική και αξιοποίησε την επιστήμη όλα τα χρόνια της καριέρας του ως διπλωμάτης, χωρίς ποτέ όμως να εγκαταλείψει την παράλληλη ενασχόληση με την τέχνη.

Μελέτησε βαθιά την ελληνική δημιουργία, δίνοντας στο έργο του αρκετές ελληνοκεντρικές αποχρώσεις. Ο λόγος του είναι ευαίσθητος και ο ίδιος καταφέρνει να μετουσιώσει σε ποίηση τις πληγές και τις αγωνίες για τα βαθιά τραύματα του ελληνισμού. Ο «σεφερικός» τόνος είναι μελαγχολικός και πολύ συχνά απαισιόδοξος, κάτι που συχνά τον φέρνει στον αντίποδα του «ελυτικού», που διακατέχεται από μεγαλύτερη αισιοδοξία και φωτεινότητα. Ταυτόχρονα όμως, διαφαίνεται παντού ένας βαθύς ερωτισμός. Αυτά είναι κάποια χαρακτηριστικά, που κατέστησαν τον Γιώργο Σεφέρη τον πρώτο Έλληνα, που βραβεύτηκε με λογοτεχνικό Νόμπελ το 1963, γεγονός που η χώρα υποδέχτηκε πανηγυρικά. 

1neb42a

Ο Σεφέρης άφησε πίσω ένα πλούσιο έργο. Κατά πολλούς μελετητές το «Μυθιστόρημα», η «Κίχλη» και το «Ημερολόγιο καταστρώματος» είναι από τις δυνατότερες στιγμές του, ενώ οι «Δοκιμές», αποτελούν κάποια από τα σημαντικότερα ελληνικά δοκίμια. Μυθιστορήματα δεν έγραψε, εκτός από το αινιγματικό «Έξι νύχτες στην Ακρόπολη». Επιπλέον, ως μεταφραστής, ουσιαστικά «σύστησε» στο ελληνικό κοινό τον σπουδαίο Άγγλο ποιητή Τ. Σ. Έλιοτ με την «Έρημη χώρα» και το «Φονικό στην Εκκλησιά». Ο Έλιοτ άλλωστε, επηρέασε εν γένει τη λογοτεχνική του οπτική.

Σημαντική στιγμή, ωστόσο, είναι η συνεργασία του με τον Θεοδωράκη, στον οποίο παραχώρησε σημαντικά ποιήματα προς μελοποίηση. Το πάντρεμα ποίησης – λαϊκής μουσικής θεωρούνταν αμφίσημο και τα «Επιφάνια», που περιλάμβαναν την «Άρνηση», τα «Άνθη της πέτρας», το «Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές» και το «Κράτησα τη ζωή μου», ήταν τομή για την εποχή.

Ο Γιώργος Σεφέρης άφησε το στίγμα του στα ελληνικά γράμματα και η συνολική προσφορά του θα συνεχίσει να αποτιμάται για πολλά χρόνια ακόμα.

 

 

Φωτογραφίες: sanshmera.gr, koutipandoras.gr