Γενοκτονία Του Γυναικείου Φύλου: Συντελείται Ακόμη Και Σήμερα

Η πρακτική της θηλυκής γενοκτονίας έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις σε παγκόσμια κλίμακα. Οι εκτρώσεις, η ανεπαρκής περίθαλψη, η παραμέληση, η βία, το trafficking  έχουν οδηγήσει στο σοκαριστικό ποσοστό απουσίας θηλυκών, που κυμαίνεται στα 100 έως 200 εκατομμύρια παγκοσμίως. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν οι ασιατικές χώρες, όπου διατηρείται μια νοοτροπία απαρχαιωμένη και απαράδεκτη απέναντι στην αντιμετώπιση του γυναικείου φύλου.

Η UNICEF σε σχετική καμπάνια παρουσίασε αποτελέσματα της Ινδίας, που αναφέρουν ότι αγνοούνται 50 εκατομμύρια κορίτσια και γυναίκες από τον συνολικό πληθυσμό, εξαιτίας της συστηματικής φυλετικής διάκρισης. Σ’ αυτήν την έρευνα η Ινδική Ιατρική Ένωση άσκησε αρνητική κριτική, χαρακτηρίζοντας τα αποτελέσματα ανακριβή και παρωχημένα, ενώ υποστήριξε ότι χρησιμοποιούν τη λασπολογία για πολιτικές σκοπιμότητες. 

Παράλληλα, στην Κίνα ο νόμος του ενός παιδιού οδηγεί τους κατοίκους στην επιλεκτική άμβλωση των κοριτσιών, με συνέπεια ο πληθυσμός της Κίνας να υπολείπεται γύρω στα 25 εκατομμύρια κορίτσια αναλογικά με τα αγόρια. Η κυβέρνηση, μάλιστα, έχει θεσπίσει νόμο οικονομικής ενίσχυσης των γονέων, αν αποφασίσουν να αποκτήσουν κορίτσι. Αυτό, βέβαια, ακούγεται περισσότερο με δωροδοκία, παρά με κοινωνική πρόνοια.

Στο Πακιστάν τα ποσοστά είναι επίσης αυξημένα κι αυτό οφείλεται σε θανάτους και εγκαταλείψεις βρεφών. Παρά το γεγονός ότι η θηλυκή παιδοκτονία στο Πακιστάν τιμωρείται με ισόβια φυλάκιση, σπάνια γίνονται αναφορές ή καταγγελίες. Σε περιπτώσεις ανεπάρκειας της προίκας ή ατίμωσης της γυναίκας, με το να επιλέξει σύζυγο ή να μη θέλει να παντρευτεί κάποιον, η τιμή της οικογένειας ξεπλένεται με θάνατο, τον δικό της. Είναι τα γνωστά εγκλήματα τιμής (honor killings) και «προίκας» (dowry deaths).  

Τα θηλυκά είναι φορτίο για την οικογένεια, ένα μέλος άχρηστο που μόνο ζημιώνει. Οι πατριαρχικές κοινωνίες επιθυμούν να γεννούν αγόρια και οι γυναίκες αντικειμενοποιούνται. Οι ίδιες αντιμετωπίζουν μοιρολατρικά τον εαυτό τους και τις άλλες γυναίκες, χωρίς αυτοδιάθεση, αυτονομία και αυτοεκτίμηση. Η σκληρότητα των κοινωνιών αντικατοπτρίζει την έλλειψη θεσμών, νόμων και την ανικανότητα για κοινωνική δικαιοσύνη. Το παζλ της κατάφορης αδικίας κι απαξίας της ανθρώπινης ζωής συνθέτουν τα οικονομικά κίνητρα, οι κοινωνικές διακρίσεις, οι θρησκευτικές εμμονές σε δεισιδαιμονίες, η έλλειψη παιδείας και η φτώχεια. Παρόμοια περιστατικά κοινωνικής παθογένειας συμβαίνουν ακόμα και σε χώρες της δύσης, σε μικρότερο βέβαια ποσοστό.

Η κοινωνική αλλαγή μπορεί να επέλθει, μόνο με παγκόσμιες κινητοποιήσεις ενημέρωσης και προάσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Το γυναικείο φύλο πρέπει να δείξει το θάρρος που πραγματικά έχει, γιατί η ζωή συστέλλεται και διαστέλλεται από το θάρρος κάποιου. 

 

 

Πηγή: en.wikipedia.org, intersections.anu.edu.au

Φωτογραφία: aljazeera.com