Πόσο μακρινά μοιάζουν τα μαθητικά τα χρόνια και εκείνες οι μέρες, που οι περισσότεροι περίμεναν τον καλύτερο μαθητή της τάξης να πει το μάθημα «νεράκι» για να βγάλει πολλούς από τη δύσκολη θέση της εξέτασης. Αυτός ο καλύτερος μαθητής ήταν, συνήθως, ένα από τα κορίτσια της τάξης.

Πρόσφατες μελέτες, όπως αυτή του OECD, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Economist και του PISA, αποκαλύπτουν ότι τα κορίτσια εξακολουθούν να τα καταφέρνουν καλύτερα στο σχολείο από ότι τα αγόρια, ανεξάρτητα από τα υψηλά ή χαμηλά επίπεδα της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής ισότητας.

Παγκοσμίως, η εκπαιδευτική επίδοση των κοριτσιών είναι συστηματικά υψηλότερη στα θεωρητικά σε σχέση με τα θετικά μαθήματα. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια τα κορίτσια έχουν μικρύνει την ψαλίδα και σε μαθήματα, όπως η φυσική και τα μαθηματικά.

Κοινωνικοί και πολιτισμικοί παράγοντες μπορούν, εν μέρει, να ερμηνεύσουν το παραπάνω φαινόμενο. Για παράδειγμα, οι γονείς θεωρώντας ότι τα κορίτσια δεν τα καταφέρνουν καλά στα θετικά μαθήματα μπορεί να τα ωθούν στο να καταβάλουν περισσότερη προσπάθεια. Επιπλέον, το σχολείο και το πανεπιστήμιο ίσως είναι ένα μέσο προόδου και προοπτικής, ιδιαίτερα σε χώρες όπου το επίπεδο ισότητας των δυο φύλων δεν είναι εξαιρετικά υψηλό. Τέλος, οι παραπάνω έρευνες έδειξαν ότι τα κορίτσια μελετούν συστηματικά και καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς για να κατανοήσουν το εκπαιδευτικό υλικό, ενώ τα αγόρια εστιάζουν περισσότερο στην τελική απόδοση. Εκ του αποτελέσματος κρίνεται ότι η επιμονή αποδίδει περισσότερο από ένα δυνατό φινάλε.

Εντούτοις, οι διαφορές στις εκπαιδευτικές επιδόσεις των δύο φύλων αυξάνουν από το δημοτικό στο λύκειο και μειώνονται, περνώντας από την τριτοβάθμια στην ανώτερη εκπαίδευση.

Σε ότι αφορά το πρώτο στάδιο, γονείς και δάσκαλοι πρέπει να ενθαρρύνουν και να αξιοποιούν τις δυνατότητες των παιδιών, ανεξάρτητα από το φύλο τους. Μελέτες σαν και αυτές, που αναφέρονται εδώ, δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια ιστορική καταγραφή της πραγματικότητας και το μεγαλύτερο λάθος θα είναι η χρησιμοποίησή τους για τη δημιουργία στερεοτύπων.

Από εκεί και πέρα, τα προβλήματα, που σχετίζονται με την  ανισότητα των φύλων στην απασχόληση, αφορούν τη σχετικά μικρή πρόσβαση των γυναικών σε  παραδοσιακά «ανδροκρατούμενους» κλάδους. Όμως, υπάρχει και μια άλλη σημαντική παράμετρος. Μια γυναίκα πρέπει ή θέλει να είναι  επαγγελματίας, σύζυγος, μητέρα, κόρη, κ.ά. Μπορεί, όμως, να περνάει από τον έναν ρόλο στον άλλον χωρίς να μπερδεύεται και να εγκλωβίζεται; Όσες το καταφέρνουν, μήπως έχουν χάσει την ικανότητα να χαίρονται τις μικρές, όμορφες στιγμές της ζωής; Εν τέλει, μήπως όλοι (και οι ίδιες οι γυναίκες) ζητάμε πολλά από αυτές;

 

 

 

Φωτογραφία: blogs.adobe.com