Αν κάποιος παρακολουθήσει Capoeira για πρώτη φορά, το ερώτημα που του γεννάται είναι αν αυτή η μορφή τέχνης αντικατοπτρίζει μια μάχη ή αν πρόκειται για έναν τελετουργικό χορό. Έχει ενδιαφέρον ότι οι ίδιοι οι Capoeiristas περιγράφουν την τέχνη τους ως παιχνίδι. Είναι, λοιπόν, μια πάλη, ένας χορός ή απλώς ένα παιχνίδι;

Η Capoeira είναι όλα αυτά μαζί, καθώς συνδυάζει επιθετικές και αμυντικές κινήσεις, κλωτσιές και περάσματα, ακροβατικές κινήσεις σε ένα αρμονικό παιχνίδι, που καθοδηγείται από τον ρυθμό της μουσικής.

Σε αντίθεση με κάποιες πολεμικές τέχνες, οι Capoeiristas δεν προπονούνται σε ζευγάρια. Αντίθετα, σχηματίζουν έναν ανθρώπινο κύκλο, τη roda, όπου με τη συνοδεία τραγουδιών και μουσικών οργάνων καλούν δυο παίκτες, τον πρώτο από δεξιά από τα όργανα και τον πρώτο από αριστερά, να εισέλθουν στον κύκλο για να αρχίσει το παιχνίδι (jogo). Με το που εισέλθουν στη roda, οι δυο παίχτες σκύβουν μπροστά στα μουσικά όργανα και δίνουν τα χέρια σε ένδειξη σεβασμού ο ένας προς τον άλλον.

Έπειτα, ξεκινάει μια σωματική επικοινωνία, που εκφράζεται μέσα από δυναμικές κινήσεις, επιθετικές και αμυντικές. Η διαρκής ροή των κινήσεων εναρμονίζεται με τη μουσική και έτσι προκύπτει η ελαφρότητα ενός παιχνιδιού.

Ο Julio Cezar de Souza Tavares, ένας από τους σύγχρονους μελετητές, που ασχολήθηκαν με τη φιλοσοφία της Capoeira, περιγράφει αυτήν την τέχνη ως “πολεμικό χορό: ένα αρχετυπικό όπλο”.

Αυτή η σύγχρονη μορφή της Capoeira είναι η εξέλιξη της πολεμικής τέχνης των αφρικανών σκλάβων στις φυτείες της Βραζιλίας. Δεν είναι, όμως, βέβαιο αν αυτή η πολεμική τέχνη δημιουργήθηκε εκεί, μέσα από τις ζυμώσεις της κουλτούρας των ιθαγενών και των νεοφερμένων σκλάβων ή αν οι ρίζες της μπορούν να ανιχνευτούν, ακόμα πιο παλιά, στις τελετουργίες των φυλών της Μαύρης Ηπείρου.

 

 

Φωτογραφία: idbrazil-cultura.blogspot.com