Αρχή Της Δημοκρατίας Στην Ελλάδα Και Το Βασικό Δικαίωμα Του Έλληνα Πολίτη

Πώς μπορεί να χωρέσουν χιλιετίες ολόκληρες κοινωνικο-πολιτικών ζυμώσεων μέσα σε 100-200 λέξεις; Και από πού να ξεκινήσεις; Θα βγει, άραγε, νόημα αν προσπαθήσουμε να συνομιλήσουμε με ορισμένους –σπουδαίους στην εποχή τους– ανθρώπους;

Ο Ηράκλειτος (544-484 π.Χ.) σημείωνε πως «χωρίς την αντίθεση δεν προχωράς» και ο Αριστοφάνης (445-386 π.Χ.), στους Αχαρνείς, ρωτούσε «τίς αγορεύειν βούλεται;». Ελεύθερα, για να ακούγονται όλες οι απόψεις. Και από τότε πέρασαν χρόνοι πολλοί…

Κάποτε ο Φ. Σατωμπριάν (1768-1848) αναφέρθηκε στο Σωκράτη που μιλούσε στον «ευφυέστερο, αλλά και κουφότερο συνάμα λαό της γης». Ο Σ. Μυριβήλης1 (1890-1969), αναφερόμενος στην εποχή του, είναι σαν να προσπαθεί να δώσει μια απάντηση στο ερώτημα του Αριστοφάνη λέγοντας «τι φλυαρία, πόσες περιαυτολογίες. Ο καθένας τους […] το ‘χει κρυφό καημό να δανείσει [στη μεγάλη μάζα] το δικό του πρόσωπο».

Ο Ν. Κασομούλης (1795-1872) δεν αναφερόταν στο σημερινό αλλά στο τότε νεοσύστατο ελληνικό κράτος όταν έλεγε «αρκεί να είχες έναν βουλευτή φίλον, η δουλειά σου τελείωνεν». Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Δ. Σολωμός2 (1798-1857) που έγραφε στις Μισολογγίτισες «πώς πάει το έθνος; Πώς πάνε οι δουλειές; […] Είδες να μαδάνε την κότα και ο αέρας να συνεπαίρνει τα πούπουλα; Έτσι πάει το έθνος».

Ίσως, κάποιοι να πουν ότι περιμένουμε πολλά από έναν κόσμο που φτιάχτηκε σε έξι μόνο μέρες. Ίσως, σε ορισμένες περιπτώσεις στη σύγχρονη ιστορία της χώρας μας να επικράτησαν οι φωνές οι ηχηρότερες (ή χειρότερες), και όχι οι σοφότερες.

Η 25η Ιανουαρίου 2015 είναι, σύμφωνα με τον Εμμανουήλ Ροΐδη (1836-1904), μία από εκείνες τις ημέρες που θυμόμαστε πως «ο δούλος και ο αυθέντης, το πήλινον και το πορφυρούν αγγείον, είναι σκεύη αδελφά, εκ του αυτού πηλού […] πλαστουργηθέντα»

Και αυτό από μόνο του, θα αναρωτηθεί κάποιος, σημαίνει ότι έχουμε δημοκρατία; Η ελληνική κοινωνία έχει κάνει βήματα μπροστά τα τελευταία χρόνια. Ίσως, όχι όσα θα μπορούσε ή απαιτεί μια δημοκρατία, αλλά η Ελλάδα δεν είναι σαν κάτι χώρες που διοργανώνουν εκλογές-θέατρο για να υποστηρίζουν μονοκομματικές δικτατορίες.

Εντάξει, από τη μια μεριά οι υποψήφιοι δίνουν αγώνα να μας πείσουν ότι ο πρώτος τους στόχος είναι να παλέψουν για να βελτιώσουν τις ζωές μας. Κάποιοι μας παραμυθιάζουν, κάποιοι μπορεί –αν εκλεγούν– να προσπαθήσουν…

Από τη άλλη μεριά, και «τα πήλινα αγγεία» θα πρέπει κάποια στιγμή να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους. Όπου μπορούν και όπως μπορούν, μέσα στα πλαίσια που θέτει η δημοκρατία μας. Δεν είναι εύκολο αλλά χρειάζονται ιδέες, όραμα και δράση για μια καλύτερη ζωή.

Γιατί όμως αυτές τις μέρες το ρεσιτάλ κινδυνολογίας, ένθεν κακείθεν, είναι τόσο έντονο;

Για τους εκτός των τειχών, ο Αίσωπος3 (620-650 π.Χ.) έλεγε ότι καθένας μας «κουβαλάει δύο σακούλια, το ένα μπροστά του [γεμάτο από τις ξένες ασχήμιες] και το άλλο πίσω του [γεμάτο από τις δικές του] και γι’ αυτό οι άνθρωποι δεν βλέπουν τα κακά που προέρχονται από τους εαυτούς τους, ενώ παρατηρούν με ακρίβεια μεγάλη τα ξένα».

Οι εντός των τειχών, στις 26 Ιανουαρίου 2015, θα συνεχίσουμε τη ζωή μας. Ο τρόπος όμως που θα το κάνουμε είναι, όπως έλεγε και ο Ο. Ελύτης (1911-1996), εκείνος που στοιχειοθετεί τη διαφορά με το παρελθόν.

 

 

Πηγές:

1 Μυριβήλης, Σ., (2011), Το πράσινο βιβλίο, Εστία, Αθήνα, Ελλάδα

2 Σολωμός, Δ., (2014), Ποιητές της ρωμιοσύνης, Το ΒΗΜΑ, Αθήνα, Ελλάδα

3 Μαυρόπουλος, Θ., (2005), Αισώπειοι μύθοι, Ζήτρος, Θεσσαλονίκη, Ελλάδα

Φωτογραφία: thetoc.gr