Η κοινωνική πραγματικότητα των ανήλικων κοριτσιών στις μουσουλμανικές χώρες, με τους εξαναγκαστικούς γάμους στον βωμό του χρήματος, της θρησκείας και της τιμής.

8 ετών, 9 ετών, 10 ετών και ανεβαίνει ο αριθμός με μέσο όρο τα 12 έτη. Δεν μιλάμε, βέβαια, για το όριο του περάσματος από την παιδική στην εφηβική ηλικία, αλλά για ηλικίες που συχνά παντρεύονται τα κορίτσια στη Μέση Ανατολή. Κάπου αυτές οι ηλικίες είναι συνυφασμένες με κούκλες, παιχνίδια, χαριτωμένα φορέματα έως και την πρώτη επαφή των κοριτσιών με το σώμα τους στην πρώτη νιότη. Αλλού, σε μακρινές κοινωνίες, αλλά ίσως όχι και τόσο μακρινές, συνδέεται με υποχρεωτικούς γάμους, αυταρχικές πατριαρχικές φιγούρες, υποταγμένες μητέρες, στυγνότητα, βιασμούς κι ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες.

Η κατάσταση αυτή στην Υεμένη, όπως και σε άλλες μουσουλμανικές χώρες, αποτελεί παράδοση. Οι κοινωνικές συνθήκες χαρακτηρίζονται από αθλιότητα, φτώχεια, τρομοκρατία, απαγωγές και φυλετικές έριδες, ολοκληρώνοντας το βιτρώ της καταπίεσης. Η προίκα και η οικονομική ελάφρυνση των οικογενειών οδηγούν στην παντρειά των ανήλικων κοριτσιών. 

Ωστόσο, γίνονται προσπάθειες για να τεθεί όριο ηλικίας και τήρηση αυτού, αλλά οι μουλάδες εκδίδουν διαφορετικές θρησκευτικές αποφάσεις. Παράλληλα, το αναξιόπιστο σύστημα καταγραφής γεννήσεων οδηγεί στην αμφισβήτηση των ηλικιών των κοριτσιών, ενισχύοντας αυτές τις τακτικές από κοινού με τον σκόπιμο αναλφαβητισμό. Ένα ακόμα θλιβερό στοιχείο προστίθεται με τον θάνατο ανήλικων εγκύων κατά τη γέννα, πράγμα που ολοφάνερα δείχνει ότι από κατασκευής του ένα παιδικό σώμα δεν αντέχει τη διαδικασία.

Το πρότυπο του προφήτη Μωάμεθ αποτελεί την κύρια δικαιολογία, αφού λέγεται ότι η Αϊσά, τρίτη σύζυγος του Μωάμεθ, ήταν 9 ετών όταν ολοκλήρωσαν τον γάμο τους, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι ήταν μεγαλύτερη. Βέβαια, σύμφωνα με τα έθιμα της εποχής, η έναρξη της εφηβείας χαρακτηριζόταν ως σημείο ενηλικίωσης, όχι μόνο στην ανατολή, αλλά και στη δύση. Αυτό φανερώνεται κι αργότερα από τον γάμο του βασιλιά Ιωάννη της Αγγλίας, με την 12χρονη Ισαβέλλα της Ανγκουλέμ το 1200 μ.Χ..

Το φαινόμενο αυτό είναι πλέον ευρέως γνωστό, λόγω του ανεπίλυτου της υπόθεσης. Η παγκόσμια έκθεσή του έχει κατά καιρούς ταρακουνήσει αρμόδιους φορείς και οργανώσεις. Η ιστορία της δεκάχρονης Νοζούντ, από την Υεμένη, είναι χαρακτηριστική. Ούσα αβοήθητη από την οικογένεια της υπέστη βιασμούς, σωματική και ψυχολογική βία από τον σύζυγό της. Στράφηκε στη δικαιοσύνη, σε μια κίνηση ιδιαίτερα θαρραλέα για τα δεδομένα της χώρας και την ηλικία της, παίρνοντας εν τέλει διαζύγιο, υπό τη βοήθεια οργανώσεων, έναντι αποζημίωσης του ανδρός της! Η ιστορία της έγινε βιβλίο1, εμπνέοντας για το μεγαλείο της δύναμης ενός ατόμου, που πολεμάει για την ελευθερία και την αυτοδιάθεσή του. 

H εικόνα της Νοζούντ δεν ήταν παρά η αντανάκλαση της παιδικής αθωότητας, μιας σκερτσόζικης φύσης κι ενός ντροπαλού χαμόγελου. Εκείνη κατάφερε να αποτινάξει από πάνω της τα δεσμά ενός καταναγκαστικού γάμου, ελπίζουμε για όλη της τη ζωή! Αλλά τι γίνεται με τις υπόλοιπες; 

 

 

Πηγή:

1Ali, N., Minoui, D., & Coverdale, L. (2010). I am Nujood, age 10 and divorced. Publications: Crown Publishing Group/Three Rivers Press.

editions.cnn.com, muslim.org, theguardian.com

Φωτογραφίες: proof.nationalgeographic.com